Pinkster-wake van F1 met de kerkelijke bewegingen

Vanmiddag vanaf 16.00 uur zal op het St.Pietersplein in Rome paus Franciscus de bewegingen en nieuwe gemeenschappen in de Kerk ontmoeten. Hier zal het te volgen zijn.

'Na Assad zal Syrië een hel zijn voor christenen'

Legt de Aramese Nederlandse Nurcan Yilmaz uit in de Volkskrant van gisteren.

In Frankrijk gebeuren mooie dingen

Je hoort er niets van in de media, en helaas heb ik zelf geen tijd om het te vertalen (kandidaten?), maar voor wie Italiaans kan hier een mooie brief over o.m. de Manif Pour Tous en de veilleurs in de Franse hoofdstad.

Het Zweedse model

Iedereen fulltime werken en eventuele bijkomende kinderen vanaf zo pril mogelijke leeftijd naar de staatsopvang. De grote opvoedingsdeskundige J.-J. Rousseau ("de mens is spontaan goed") had er zijn vingers bij afgelikt (hij bracht zelf consequent zijn eigen vijf kinderen naar het weeshuis), in Zweden gebeurt het massaal. Een voorbeeld voor Bussemakers Nederland?

"Wat me opvalt is de relatief onderbelichte rol die de kinderen hierin spelen. Kinderen vormen een amorfe partij"

Beatrijs Ritsema reageert in HP/De Tijd op minister Bussemakers 'moederdag'-uitspraak dat vrouwen die niet (fulltime) werken om (ook) voor hun kinderen te kunnen zorgen zich schuldig moeten voelen tegenover de overheid (net alsof het evenwichtig opvoeden van kinderen niet van (zeer) groot nut is (ja, uiteindelijk ook financieel) voor de maatschappij).

In Parijs word je nu gearresteerd als je dit t-shirt draagt

Waarheid hoeft alleen bekend te worden om te overtuigend te zijn, ideologie heeft voor haar handhaving altijd geweld nodig.

Wie Italiaans kan, leze hier de bizarre details.

Morgen: Michael Voris in Tilburg

Morgenmiddag/-avond komt de Amerikaanse katholieke tv-maker Michael Voris (van www.churchmilitant.tv) in Tilburg twee lezingen geven (in Het Patronaat, Veemarkstraat 33, vlakbij het station). Hier meer informatie.

"Een grote blinde vlek in de samenleving die nodig weggepoetst dient te worden"

In vervolg op het gisteren geciteerde Volkskrant-artikel, vandaag een verwijzing naar een artikel over dezelfde thematiek (en mede door een van de twee auteurs van gisteren, nl. Irene Zwaan), in het Katholiek Nieuwsblad van afgelopen week.

De heruitvinding van het warme water (23)

Politiek incorrect en daarmee moedig artikel van kinder- en jeugdpsychiater Glenn Helberg en Irene Zwaan in de Volkskrant van vanochtend. De laatste zinnen (maar lees het hele stuk):

Het vakje 'Vader onbekend' zou uit het geboorteaangifteformulier geschrapt moeten worden. Het is niet aan moeders om te bepalen wie een vader is en hoe zijn plek als vader vorm krijgt. Vaders en moeders zijn elk even belangrijk als opvoeder. Ze vullen elkaar aan maar kunnen elkaar zeker niet vervangen.

De christenen in de wereld

De lezertjes die niet de daglezing van vandaag gelezen hebben, wil ik de tweede lezing ervan (uit de Brief aan Diognetus, ca. 190), niet onthouden:

De christenen onderscheiden zich van de andere mensen noch door woonplaats noch door taal noch door gebruiken. Immers, nergens wonen zij in eigen steden, en ook spreken zij geen afzonderlijk dialect of leiden zij een bijzonder leven. Hun leer hebben zij niet gevonden bij denkers of bij mensen die naar kennis streven en zij volgen niet, zoals sommigen, een leer die de mens centraal stelt.
Maar zij wonen in de steden van Grieken en andere volken, zoals het lot dit voor ieder beschikt heeft, en zij volgen de gebruiken van hun land in kleding en voeding en in hun verdere levensvoorzieningen; zij leiden hun leven op een wijze die bewondering wekt en volgens algemeen oordeel als iets ongelooflijks voorkomt. Zij wonen in hun eigen vaderland, maar als waren zij daar gevestigde vreemdelingen; zij hebben alles gemeenschappelijk met de anderen als burgers, en zij hebben van alles te verduren als vreemden; elk vreemd land is hun vaderland en elk vaderland is hun een vreemd land. Zoals alle anderen huwen zij en brengen zij kinderen voort, maar zij doden het ongeboren leven niet. Hun tafel is gemeenschappelijk, maar niet hun bed.
Zij zijn in het vlees, maar zij leven niet naar het vlees. Zij wonen op aarde, maar hebben hun vaderland in de hemel. Zij gehoorzamen aan de geldende wetten, maar zij overtreffen deze door hun levenswijze. Zij beminnen alle mensen en worden door allen vervolgd. Zij worden miskend en veroordeeld, zij worden ter dood gebracht en leven weer. Zij zijn arm en maken toch velen rijk; zij lijden aan alles gebrek en bezitten alles in overvloed. Zij worden geminacht en in die minachting vinden zij hun eer; zij worden belasterd, en het strekt tot hun rechtvaardiging en zelf bewijzen zij anderen eer. Terwijl zij goed doen, worden zij als boosdoeners gestraft; ondergaan zij lijfstraffen, dan verheugen zij zich alsof zij daardoor ten leven worden opgewekt. Door de joden worden zij bestreden als niet-stamgenoten en door de Grieken worden zij vervolgd, en hun haters kunnen geen reden voor hun vijandigheid opgeven.
Om het echter eenvoudig te zeggen: wat de ziel is in het lichaam, dat zijn de christenen in de wereld. De ziel is verspreid over alle delen van het lichaam, en de christenen over de steden van de wereld. De ziel woont wel in het lichaam, maar is niet van het lichaam; de christenen wonen in de wereld, maar zijn niet van de wereld. De onzichtbare ziel gaat schuil in een zichtbaar lichaam, en de christenen zijn wel zichtbaar in de wereld, maar hun geloof blijft onzichtbaar.
Het vlees haat en bestrijdt de ziel, niet omdat het door de ziel onrecht lijdt, maar omdat het verhinderd wordt zijn lusten bot te vieren. Zo ook haat de wereld de christenen, niet omdat de wereld van hen onrecht ondervindt, maar omdat de christenen zich tegen haar genoegens verzetten.
De ziel bemint het lichaam dat haar haat, en de ledematen van dat lichaam, en de christenen beminnen hun haters. De ziel is wel in het lichaam opgesloten, maar toch houdt zij het bijeen; de christenen worden wel in de wereld vastgehouden als in een kerker, maar zij houden toch de wereld bijeen. De onsterfelijke ziel woont in een sterfelijk omhulsel, en de christenen wonen in deze vergankelijke wereld als in den vreemde; zij zien uit naar de hemelse onvergankelijkheid. Bij een slechte behandeling op het gebied van eten en drinken wordt de ziel er beter van, en de christenen nemen bij alle vervolging van dag tot dag in aantal toe. God heeft hen geplaatst op een belangrijke post die zij volstrekt niet mogen verlaten.

Pennenstreken

Weer een intelligent artikel van Martin Sommer in de Volkskrant van zaterdag.
Taak van de wetgever (diegenen die in een samenleving van gelijken als taak hebben de wetten te maken [en wetten zijn neerslagen, samenvattingen, beschrijvingen van rechtvaardigheid]) is niet recht te verzinnen en vervolgens aan de 'onderdanen' op te leggen ("want we hebben toch lekker de macht om dat te doen, wie doet ons wat"), maar het recht - waar we allemaal onder staan, wetgevers en onderdanen - te herkennen en te erkennen en het in rechtvaardige, voor de uitoefening van het recht behulpzame, wetten te gieten.

Morgen in Den Bosch: Antoine Bodar

Morgenavond, zaterdag 27 april, houdt de in ’s-Hertogenbosch geboren kunsthistoricus, televisiemaker, schrijver en priester Antoine Bodar, in het kader van de Avonden aan de Aa, een voordracht met als titel 'Blijvende vreugde katholiek te zijn'.

Bodar werd in 1962 van het gymnasium gestuurd wegens gebrek aan resultaten, maar deed later de avondschool en studeerde vervolgens kunstgeschiedenis, geschiedenis, literatuurwetenschap, filosofie en theologie.
Sinds 1965 werkt hij bij de publieke omroep (VARA, NOS, VPRO, KRO, RKK). Hij maakte het tv-programma ‘Eeuwigh gaat voor oogenblick’ en presenteert sinds september 2010 op zondagochtend ‘Echo van Eeuwigheid’, dat in augustus 2012 het best beluisterde programma Radio 4 bleek te zijn.
Van 1978 tot 1983 en van 1985 tot 2003 was hij docent kunstgeschiedenis en esthetica aan de Universiteit Leiden. Sinds 2006 is hij bijzonder hoogleraar christendom, cultuur en media aan Tilburg University.
Tot veler verrassing besloot Bodar eind jaren tachtig priester te worden. In 1992 werd hij gewijd door de bisschop van Haarlem, mgr. Bomers. Het Parool kopte toen: ‘Of de Kerk is veranderd, of Bodar’. Van 1992 tot 1995 was hij als priester verbonden aan de Amsterdamse jezuïetenkerk ‘de Krijtberg’, en van 2002 tot 2004 was hij plebaan van de St.Janskathedraal in ’s-Hertogenbosch.
Op dit moment woont Bodar in Rome, in het Duitse priestercollege Santa Maria dell’Anima. Hij studeert er dogmatische theologie aan de Gregoriana-universiteit. Sinds begin vorig jaar werkt hij weer in deeltijd in het bisdom ’s-Hertogenbosch, waar hij lid is van de bisdomsstaf en gedelegeerde voor universiteiten en studentenpastoraat.

Van harte welkom bij deze ontmoeting met een bijzondere man en priester, die ons vanuit zijn ervaring zal vertellen over waarom iemand in 2013 katholiek is.

"Zoiets als het Koningslied, maar dan in professorenproza"

Gevat commentaar van Anton de Wit op het zgn. professorenmanifest (je kunt het 'liken' middels de link onder het artikel).

F1 over het priesterschap

Afgelopen (roepingen)zondag, tijdens een H. Mis in de Sint Pieter, tijdens welke de paus enkele priesters wijdde voor het bisdom Rome.

It is true that God has made his entire holy people a royal priesthood in Christ. Nevertheless, our great Priest himself, Jesus Christ, chose certain disciples to carry out publicly in his name, and on behalf of mankind, a priestly office in the Church. For Christ was sent by the Father and he in turn sent the Apostles into the world, so that through them and their successors, the Bishops, he might continue to exercise his office of Teacher, Priest, and Shepherd. Indeed, priests are established co-workers of the Order of Bishops, with whom they are joined in the priestly office and with whom they are called to the service of the people of God. [...]

In being configured to Christ the eternal High Priest and joined to the priesthood of the Bishops, they will be consecrated as true priests of the New Testament, to preach the Gospel, to shepherd God’s people, and to celebrate the sacred Liturgy, especially the Lord’s sacrifice.
Now, my dear brothers and sons, you are to be raised to the Order of the Priesthood. For your part you will exercise the sacred duty of teaching in the name of Christ the Teacher. Impart to everyone the word of God which you have received with joy. Remember your mothers, your grandmothers, your catechists, who gave you the word of God, the faith ... the gift of faith! They transmitted to you this gift of faith. Meditating on the law of the Lord, see that you believe what you read, that you teach what you believe, and that you practise what you teach. Remember too that the word of God is not your property: it is the word of God. And the Church is the custodian of the word of God.
In this way, let what you teach be nourishment for the people of God. Let the holiness of your lives be a delightful fragrance to Christ’s faithful, so that by word and example you may build up the house which is God’s Church.
Likewise you will exercise in Christ the office of sanctifying. For by your ministry the spiritual sacrifice of the faithful will be made perfect, being united to the sacrifice of Christ, which will be offered through your hands in an unbloody way on the altar, in union with the faithful, in the celebration of the sacraments. Understand, therefore, what you do and imitate what you celebrate. As celebrants of the mystery of the Lord’s death and resurrection, strive to put to death whatever in your members is sinful and to walk in newness of life.
You will gather others into the people of God through Baptism, and you will forgive sins in the name of Christ and the Church in the sacrament of Penance. Today I ask you in the name of Christ and the Church, never tire of being merciful. You will comfort the sick and the elderly with holy oil: do not hesitate to show tenderness towards the elderly. When you celebrate the sacred rites, when you offer prayers of praise and thanks to God throughout the hours of the day, not only for the people of God but for the world—remember then that you are taken from among men and appointed on their behalf for those things that pertain to God. Therefore, carry out the ministry of Christ the Priest with constant joy and genuine love, attending not to your own concerns but to those of Jesus Christ. You are pastors, not functionaries. Be mediators, not intermediaries.
Finally, dear sons, exercising for your part the office of Christ, Head and Shepherd, while united with the Bishop and subject to him, strive to bring the faithful together into one family, so that you may lead them to God the Father through Christ in the Holy Spirit. Keep always before your eyes the example of the Good Shepherd who came not to be served but to serve, and who came to seek out and save what was lost.

"Er mag dan veel af te dingen zijn op het lied, het is wel degelijk een teken van deze tijd. En het is ook veel bijdetijdser dan velen waarschijnlijk beseffen en het schurkt ook veel dichter tegen de normatieve hogere cultuur aan dan menigeen kennelijk wil weten. Misschien juist daarom de ietwat overtrokken reacties. Komt het in alle kitscherigheid niet te dichtbij?"

Niet oninteressante analyse van historicus Jan Dirk Snel over het (getorpedeerde) Koningslied.

Aanstaande zaterdag spreekt Bodar in Den Bosch

Prof. Antoine Bodar zal te gast zijn van de Avonden aan de Aa en spreken over de 'blijvende vreugde katholiek te zijn'.
De avond begint om 20.00 uur (om 19.45 is de zaal open) en wordt gehouden in de Moeder Teresa-zaal aan de Graafseweg 1.

Aan het eind van de avond wordt een vrijwillige bijdrage in de onkosten (incl. drankje) gevraagd van ca. 5 euro.

Meer info: www.avondenaandeaa.nl.

God redt ons in de tijd

Uit een samenvatting door Radio Vaticana van F1's preek afgelopen vrijdagmorgen in de kapel van Santa Marta (waar hij woont):

When God touches a person’s heart, the Pope said in his homily, he grants a grace that lasts a lifetime; he does not perform some “magic” that lasts but an instant. The Pope reflected on the climate of agitation immediately following the death of Jesus, when the behaviour and the preaching of the Apostles caught the attention of the Pharisees.
He picked up on the words of the Pharisee Gamaliel, cited in the Acts of the Apostles, who warns the Sanhedrin of the danger of attempts on the lives of Jesus’ disciples and reminds them how, in the past, the clamour generated by prophets found to be false subsided along with their followers. Gamaliel’s suggestion is to wait and see what will come of Jesus’ followers.
This “is wise advice even for our lives because time is God’s messenger,” Pope Francis observed. “God saves us in time, not in the moment. Sometimes he performs miracles, but in ordinary life, he saves us in time… in history … (and) in the personal story” of our lives.
The Pope added that God does not act “like a fairy with a magic wand”. Rather, he gives “grace and says, as he said to all those he healed, ‘Go, walk’. He says the same to us: ‘Move forward in your life, witness to everything the Lord does with us’”.
Pope Francis said “a great temptation” that lurks in the Christian life is triumphalism. “It is a temptation that even the Apostles had,” he said. Peter had it when he solemnly assured that he would not deny Jesus. The people also experienced it after the multiplication of the loaves.
“Triumphalism,” the Pope asserted, “is not of the Lord. The Lord came to Earth humbly; he lived his life for 30 years; he grew up like a normal child; he experienced the trial of work and the trial of the Cross. Then, in the end, he resurrected.”
“The Lord teaches that in life not everything is magical, that triumphalism is not Christian,” the Pope said. The life of the Christian consists of a normality that is lived daily with Christ.
“This is the grace for which we must ask: perseverance. Perseverance in our walk with the Lord, everyday, until the end,” he stated.
“That the Lord may save us from fantasies of triumphalism,” he concluded. “Triumphalism is not Christian, it is not of the Lord. The daily journey in the presence of God, this is the way of the Lord.”

Traditie en Schrift

Wie gaat dit eventjes vertalen? Paus Franciscus over het lezen van de Bijbel, eergisteren ten Vaticane (hier een Engelse vertaling door Radio Vaticana).

Raad van State zeldzaam licht in Den Haag

Uit een commentaar van Syp Wynia in Elsevier van deze week (p. 8):

Nederland doet het slechter dan veel andere Europese landen en dat komt grotendeels door slecht overheidsbeleid. Nederland blijft immers vooral achter omdat burgers weinig besteden. En daar hebben de burgers alle reden toe. Het gemiddelde inkomen neemt niet toe en de inflatie wel, vooral doordat de overheid de btw, accijnzen, assurantiebelasting en milieuheffingen heeft verhoogd. Daarnaast zijn ook de loon- en inkomstenbelasting verder verzwaard. Huiseigenaren voelen zich bovendien genoodzaakt spaarzaam te zijn om een onbetaalbare restschuld voor te zijn.
De stagnatie van de economie staat dus in rechtstreeks verband met het overheidsbeleid. Het tweede kabinet-Rutte, het eerste kabinet-Rutte én het laatste kabinet-Balkenende hebben eenzijdig naar het paardenmiddel van de lastenverzwaringen gegrepen uit angst om het begrotingstekort uit de hand te laten lopen.
Bezuinigd hebben de kabinetten-Balkenende en de kabinettenRutte geenszins. Sinds 2008 zijn de overheidsuitgaven juist met 20 procent toegenomen, van 250 miljard naar 300 miljard euro. Ook groeide de overheidsschuld, van 250 miljard naar 450 miljard euro. De garanties voor banken en probleemlanden zijn nog harder gegroeid. Intussen groeide de economie helemaal niet.
Zo kan het natuurlijk niet langer: een overheid die groeit bij een economie die stilstaat, met burgers die een afnemend besteedbaar inkomen hebben. De overheid schiet ook nog eens in eigen voet, omdat de door aanhoudende lastenverzwaringen stagnerende economie ook de inkomsten van de staat zelf onder druk zet.
Het is een verstikkende, neerwaartse spiraal die wordt verergerd doordat achtereenvolgende kabinetten wel zoveel mogelijk willen voldoen aan de Brusselse begrotingseisen en wijzen op kritische financiële markten, maar zo lang wachten met maatregelen dat snel bezuinigen niet meer mogelijk is. Waarop bij wijze van ‘bezuiniging’ de lasten maar weer worden verzwaard, wat logischerwijs wel tot bezuinigingen leidt, maar dan door burgers.
Voor de kort geleden nog zo iconische Hardwerkende Nederlander is het een hard gelag, want de collectieve lastendruk was al hoog en wordt door wat ten onrechte ‘bezuinigingen’ worden genoemd alleen maar hoger. Over een betrekkelijk gemiddeld inkomen wordt al 52 procent belasting geïnd en daar komen de zorgpremies en in de meeste gevallen de werknemerspremies nog overheen. Over wat er van het overgeblevene wordt uitgegeven, moet meestal 21 procent btw worden betaald of 21 procent assurantiebelasting (dat laatste is een verdrievoudiging in twee jaar).
Spaartegoeden worden fiscaal met 1,2 procent per jaar afgeroomd, terwijl de actuele rente bij lange na niet opweegt tegen de inflatie. Nabestaanden moeten, als er dan nog wat over is, daarover tot 40 procent belasting betalen. En dan blijven accijnzen, energieheffingen ten bate van zulke zaken als windmolens, lokale belastingen en autobelastingen nog buiten beschouwing.
De Raad van State heeft op Prinsjesdag al een uitvoerig pleidooi gehouden tegen verdere lastenverzwaring, voor lagere lasten en voor herijking van de relatie tussen overheid en burger. Dat pleidooi heeft de Raad van State vorig week herhaald. De Raad berekent dat in het vigerende overheidsbeleid voor elke 1 miljard euro aan beoogde tekortreductie 4 miljard euro aan ‘ombuigingen’ – veelal lastenverzwaringen – wordt ingezet. Daarmee is de ondoelmatigheid van het crisisbeleid kernachtig samengevat.
De Raad van State pleit juist voor inperking van de collectieve uitgaven, een weg die hoe dan ook leidt tot het inperken van de verzorgingsstaat, waar meer dan de helft van de overheidsuitgaven naartoe gaat. Zo moet er een plafond worden vastgesteld voor de publieke bekostiging van zorguitgaven. Als die toch blijven groeien, moet het meerdere door de gebruiker worden betaald. Dat is niet onoverkomelijk en ook niet onredelijk. Niet alleen is er geen beschaafd land waar zorggebruikers zelf zo weinig bijdragen, het huidige stelsel leidt ook tot de onverantwoordelijkheid die de motor is van het onstuitbare uitgavenpatroon in de zorgsector.
De alom zorgende staat, die daarnaast ook nog allerlei kostbare ideële doelen wenst na te streven, wurgt de reële economie, de enige plek waar echt geld wordt verdiend. Tegen die achtergrond komt het pleidooi van de Raad om de bestedingsruimte van burgers te vergroten geen dag te vroeg.
Het alternatief van de Raad van State is een zeldzaam helder licht in Den Haag, waar het zicht op werkelijkheid en wijsheid al jaren wordt ontnomen door onnavolgbare, troebele compromissen die per saldo steeds uitlopen op hogere lasten, het uitdijen van de overheid en het verstikken van de economie.

"Waar staat dit huis?"

Mooi artikel van @bartjanspruyt in het Reformatorisch Dagblad:

In [het verleden] hebben [...] mensen [...] de erfenis van het christelijk geloof door de baren van de [...] tijd heen gedragen en de structuren geschapen waarbinnen dat geloof kon overleven. Wij leven nog altijd, zou je kunnen zeggen, van hun werk.
[...]
In [de] legende [van st. Christoffel] verandert het Grote Huis van Mackay in een klein huis langs een rivier vol wassend water – met de bloeiende palmboom van de belofte van Christus.
Maar de grote vraag is: waar staat dit huis? Is het een innerlijk huis, een bibliotheek, een hervormd lokaal, een kathedraal in Oxford? Misschien wel van alles wat. Het staat voor de gemeenschap van hen die de verschijning van het Kind hebben lief gekregen en uitzien naar de overkant, en ondertussen nog een woord hebben voor deze tijd.

Maar dat huis, waarin het geloof levend bewaard blijft en door de baren van de tijd gedragen wordt (sterker nog: dat die tijd voortdurend blijft bevruchten, al is het soms op kleine schaal), is zichtbaar, en blijft staan (absoluut niet uit eigen kracht, maar omwille van de belofte van Christus). Het kan klein zijn, onopvallend, maar behoeft niet opnieuw geschapen te worden (wèl: telkens opnieuw beleefd!). Het is het huis waarover Petrus spreekt in 1 Pt 2:5. Door Christus gebouwd op de petra van Petrus, en dat de poorten der hel niet zullen overweldigen (Mt 16:18). "Wie u hoort, die hoort Mij" (Lk 10:16). "En ziet, Ik ben met ulieden al de dagen tot de voleinding der wereld" (Mt 28:20).

"Waarom zoekt ge tussen dode woorden het Woord, als Het zich, door mens te worden, zichtbaar heeft gemaakt?" (Bernardus van Clairvaux)

Uit de tegenwoordige crisis zal ook dit keer een Kerk te voorschijn treden, die veel verloren heeft. Ze zal klein worden en in vele opzichten helemaal opnieuw moeten beginnen. Veel gebouwen uit de tijd van de hoogconjunctuur zal ze niet meer kunnen vullen. Met het getal van haar aanhangers zal ze ook veel voorrechten in de maatschappij verliezen. Veel sterker dan tot nu zal ze een gemeenschap zijn op basis van vrijwilligheid, en men zal slechts toetreden krachtens een persoonlijke beslissing. Als kleine gemeenschap zal ze in veel grotere mate afhankelijk zijn van de initiatieven van haar individuele leden. [...] Maar ondanks al deze veranderingen - welke men vermoeden kan - zal de Kerk haar wezenlijke taak opnieuw en met alle beslistheid zien in datgene, wat altijd haar centrum geweest is: het geloof in de drieëne God, in Jezus Christus, de mensgeworden Zoon van God, in de bijstand van de Heilige Geest, die reikt tot het einde der tijden. Ze zal geloof en gebed weer als haar eigenlijke middelpunt erkennen en de sacramenten weer ervaren als Gods-dienst en niet als problemen van liturgische vormgeving.
Het zal een verinnerlijkte Kerk zijn, die niet prat gaat op haar politiek mandaat en net zo min flirt met links als met rechts. Ze zal het zwaar hebben. Want het proces van kristallisatie en zuivering zal ook haar menige goede kracht kosten. Ze zal zichzelf arm maken, een Kerk der kleinen worden. De ontwikkeling zal des te moeilijker zijn, omdat ze zowel dient te waken tegen sektarische bekrompenheid als tegen brutale eigengereidheid. Men kan van tevoren zeggen, dat voor dit alles tijd nodig is. Het proces zal lang en moeizaam zijn. Zo'n lange weg hebben we al een keer meegemaakt, en wel een zeer lange weg. Hij begon met de progressiviteiten aan de vooravond van de Franse revolutie. Ook toen was het zo, dat bisschoppen die spotten met de dogmata en wellicht zelfs lieten doorschemeren, dat ze het bestaan van God volstrekt niet zeker achtten, voor vol werden aangezien. Deze weg eindigt pas met de vernieuwing in de negentiende eeuw. Maar na de beproeving van deze scheuringen zal er een grote kracht stromen uit een verinnerlijkte en vereenvoudigde Kerk. Want de mensen die leven in een wereld, welke van a tot z gepland is, zullen onuitsprekelijk eenzaam zijn. Als God hun totaal ontvallen is, zullen ze ervaren, hoe totaal en verschrikkelijk arm ze zijn. En dan zullen ze de kleine gemeenschap der gelovigen als iets geheel nieuws ontdekken. Als een verwachting, welke hen raakt, als een antwoord, waarnaar ze in het verborgene steeds gevraagd hebben. Het lijkt me wel zeker, dat er voor de Kerk zeer zware tijden aanbreken. Haar eigenlijke crisis is nog amper begonnen. Met dient rekening te houden met enorme schokken. Ik weet echter ook volkomen zeker, wat er op het eind overblijft: niet de Kerk van de politieke cultus [...], maar de Kerk van het geloof. Wel zal ze nooit meer in die mate de maatschappij beheersen als tot voor kort het geval was. Maar ze zal opnieuw bloeien en voor de mensen zichtbaar worden als het huis, dat hun leven geeft en hoop over de dood heen (J. Ratzinger, De toekomst van het geloof, 1971 (laatste alinea's)).

Verzorgingsstaat aan eigen succes ten onder

Lezenswaardig stuk van Leon de Winter op De Dagelijkse Standaard.

"God is always waiting for us, he never grows tired"

Zeer mooie preek van F1 op de Zondag van de Goddelijke Barmhartigheid, vandaag in de Lateraanse basiliek (hier in de officiële Engelse vertaling; binnenkort ongetwijfeld in het Nederlands op rkdocumenten.nl).

PASEN 2013

“De gebeurtenis van Jezus van Nazareth kan niet iets van een ver verleden blijven, maar is beslissend voor ons geloof nu. Wat betekent het te zeggen dat Jezus van Nazareth, die tweeduizend jaar geleden in Galilea en Judea leefde, ‘tijdgenoot’ is van elke man en vrouw die vandaag en in elke tijd leeft? Jezus is voor altijd de menselijke geschiedenis binnengegaan en blijft daar leven, met zijn schoonheid en zijn kracht, in dat broze lichaam dat voortdurend zuivering nodig heeft, maar dat ook oneindig vervuld is van de goddelijke liefde: de Kerk, waarin Hij aanwezig is met zijn lijden, dood en verrijzenis. Dit is de reden waarom de Kerk tijdgenote is van elke mens, in staat om alle mensen en alle tijdperken te omhelzen”.

Benedictus XVI

“Het feit van de Menswording, de onbevattelijke christelijke pretentie, is substantieel en integraal in de geschiedenis gebleven: een mens die God is – die dus de mens kent en die de mens volgen moet om de ware kennis van zichzelf en van de dingen te bereiken –. De oorspronkelijke ervaring, door de Evangelies doorgegeven, van degenen die met Jezus geleefd hebben en Hem gevolgd zijn, heeft een ondubbelzinnige betekenis: de bestemming heeft de mens niet alleen gelaten. Het christendom is een gebeurtenis die door de eeuwen verkondigd is en die ons vandaag nog bereikt. Het echte probleem is dat de mens haar met liefde erkent”.

Luigi Giussani

GEMEENSCHAP EN BEVRIJDING

Christus en de Emmaüsgangers, bas-reliëf in de romaanse kloostergang, XIe-XIIe eeuw. Klooster van Silos, Spanje.

"Voor je het weet, ben je de hervorming aan het hervormen…"

Sterk artikel van Anton de Wit, op zijn blog.

...ondertussen in Poeldijk...

...overigens heeft het onvolprezen rkdocumenten.nl al Nederlandse vertalingen beschikbaar van de pauselijke teksten die we de afgelopen dagen geciteerd hebben...